beleidigen
[bəˈlaɪ̯dɪɡn̩]
- حال (سومشخص مفرد):
- beleidigt
- گذشتهٔ ساده (سومشخص مفرد):
- beleidigte
- اسم مفعول:
- beleidigt, beleidigt
- فعل کمکی:
- haben, haben
۱Ich wollte niemanden beleidigen.
من نمیخواستم به هیچکس توهین کنم.
فعل
- beleidigen
دستور زبان کسی را اهانت کردن
فعل
- با نشانههای واکه
- کِسی را اِهانَت کَردَن