beleidigen
[bəˈlaɪ̯dɪɡn̩]
- Präsens (er/sie/es):
- beleidigt
- Präteritum (er/sie/es):
- beleidigte
- Partizip II:
- beleidigt, beleidigt
- Hilfsverb:
- haben, haben
1Ich wollte niemanden beleidigen.
من نمیخواستم به هیچکس توهین کنم.
Verb
- beleidigen
Grammatik von کسی را اهانت کردن
Verb
- Mit Vokalzeichen
- کِسی را اِهانَت کَردَن