weinen
[ˈvaɪ̯nən]
- Present (third person singular):
- weint
- Simple past (third person singular):
- weinte, weinete
- Past participle:
- geweint
- Auxiliary:
- haben
1Sie weinte.
او گریه کرد.
Verb
- weinen
- heulen
Grammar of گریه کردن
Verb
- Romanization
- gerye kardan
- With vowel marks
- گِریه کَردَن
- Pronunciation
- [ɡʲeɹ.jé kʰʲæɹ.d̪ǽn]
Examples
من خیلی آسان به گریه کردن می‌افتم.
2Ich habe nahe am Wasser gebaut.
این بچه کاری جز گریه کردن نداشت.
3Dieses Kind hat nur geschrien.
تام مودبانه تظاهر کرد که متوجه گریه کردن مری نشده است.
4Höflich tat Tom so, als bemerke er nicht, dass Maria geweint hatte.
به محض اینکه او اخبار را شنید, شروع به گریه کردن کرد.
5Kaum dass sie die Nachricht gehört hatte, brach sie in Tränen aus.
من همیشه دوست دارم در باران پیاده‌روی کنم، این گونه هیچکس گریه کردنم را نمی‌بیند.
6Ich gehe immer gern im Regen spazieren, denn dann kann mich niemand weinen sehen.