فتح

fath[fæt̪ʰ(ː)]

die Eroberung Plural: die Eroberungen Noun

Noun

فتحfathفَتح[fæt̪ʰ(ː)](act or instance of achieving victory through combat; subjugation of an enemy)(conquest)
تسخیرtasxirتَسخیر[t̪ʰæs.xiːɹ](act or instance of achieving victory through combat; subjugation of an enemy)
استیلااِستیلاء(act or instance of achieving victory through combat; subjugation of an enemy)

Further translations, not confirmed

All forms

Das Pferd ist die edelste Eroberung, die der Mensch gemacht hat.

اسب اصیل‌ترین فتحیست که انسان انجام داده است.

Die Eroberung Konstantinopels markiert das Ende des Mittelalters.

فتح قسطنطنیه پایان قرون وسطی را رقم زد.

Sources and credits