trotzen
[ˈtʁɔt͡sn̩]
- حال (سومشخص مفرد):
- trotzt
- گذشتهٔ ساده (سومشخص مفرد):
- trotzte
- اسم مفعول:
- getrotzt
- فعل کمکی:
- haben
۱Die Soldaten trotzten der Attacke des Feindes.
سربازان حملهٔ دشمن را دفع کردند.
فعل
- trotzen
[ˈtʁɔt͡sn̩]
۱Die Soldaten trotzten der Attacke des Feindes.
سربازان حملهٔ دشمن را دفع کردند.