kentern
[ˈkɛntɐn]
- Präsens (er/sie/es):
- kentert
- Präteritum (er/sie/es):
- kenterte
- Partizip II:
- gekentert
- Hilfsverb:
- sein, haben
1Das Schiff ist mitten auf dem Ozean gekentert.
کشتی در میان اقیانوس واژگون شد.
Verb
- kentern
Grammatik von وارونه شدن
Verb
- Mit Vokalzeichen
- وارونه شُدَن