klopfen
[ˈklɔp͡fn̩]
- Präsens (er/sie/es):
- klopft
- Präteritum (er/sie/es):
- klopfte
- Partizip II:
- geklopft
- Hilfsverb:
- haben
1Mein Herz fing an zu klopfen.
قلب من شروع به تپیدن کرد.
Verb
- klopfen
Wortart unbekannt
Weitere Übersetzungen, nicht bestätigt
- zugrunde gehen
Grammatik von دق کردن
Verb
- Mit Vokalzeichen
- دَق کَردَن
Wortart unbekannt
- Mit Vokalzeichen
- دَق کَردَن